Het Haldern Pop Festival, net over de grens in Rees, Duitsland vond van donderdag tot en met zaterdag voor de 28ste keer plaats. Rees doet enigszins aan onze eigen Achterhoek denken en je waant jezelf wel vaker in Nederland met zo veel landgenoten op het festival, waaronder Alkmaarders en andere Noord-Hollanders. Die komen niet alleen af op de - ook dit jaar weer - ijzersterke programmering, ze houden ook van de intimiteit van de podia. De spiegeltent is knus en de door bomen omgeven festivalweide minstens zo gezellig. Extra slagroom op de taart dit jaar is de kerk van Haldern, waar donderdags een drietal optredens plaatsvindt. Natuurlijk is het festival met een capaciteit van 7000 weer in no time uitverkocht.
Een van de acts in de kerk is het Belgische Isbells, dat overtuigt met melancholische folkliedjes. De Brit Ben Howard laat in de tent horen hoe Damien Rice ook zou kunnen klinken: een stuk minder zeurderig. Gedrevener bovendien. Landgenoten Yuck hebben zich onder andere laten inspireren door Sonic Youth en Dinosaur jr. Indierock die aanslaat. 206 schudt de massa wakker met een onvervalste portie rock-'n-roll. Korte, pakkende songs. In het Duits. De zanger is zo enthousiast dat je zijn gebrekkige vocale capaciteiten op de koop toe neemt. De vijf Zweden van Golden Kanine hebben nogal wat instrumenten uit de kast gehaald om hun dansbare indiefolk mee in te kleuren. Charmant en ja, er kan gedanst worden. "Praten jullie ook Nederlands?", vraagt de Belgische Selah Sue. Gejuich klinkt op. De 22-jarige Belgische is in korte tijd groot geworden. Ze speelde al op Pinkpop, Lowlands en Rock Werchter. Ook Haldern gaat voor de bijl. Amy Winehouse is dood, lang leve Selah Sue.
Normaal gesproken lach ik niet om namen van artiesten, maar bij de Duitser Gisbert zu Knyphausen kon ik me even niet inhouden. Volledige naam ook nog even? Gisbert Wilhelm Enno Freiherr zu Innhausen und Knyphausen. Logisch dus, dat je de boel even inkort. Hij brengt, bij vlagen, gevoelige Duitstalige indierock, samen met z'n vier Freunde. Gisbert heeft vijf jaar in Nijmegen gestudeerd, maar er rollen geen Nederlandse zinnen van zijn tong.
De Zweedse Miss Li krijgt het publiek alras mee met een aanstekelijke potpourri van pop, rock, jazz en blues. Dat het geluid een paar keer wegvalt kan de pret amper drukken.
Het Engelse Dry The River heeft met de prachtsingle New Ceremony een sterke troef in handen, maar laat horen wel meer melodieuze indiepareltjes op het repertoire te hebben staan.
Het Amerikaanse Okkervil River is weleens beter uit de verf gekomen. Muzikaal eigenlijk niet gek veel op aan te merken en dan is het dus jammer dat zanger Will Sheff de muziek probeert te overstemmen. Dan wordt het schreeuwerig. Soms tegen het valse aan. Nee, dan The Wombats. Zeldzaam goed bij stem is Matthew Murphy, zanger en keyboardspeler van de band uit Liverpool. Het ene na het andere postpunkliedje valt goed bij de massa. Beklijvende melodietjes, zoals de onvermijdelijke floorfiller Let's dance to Joy Division.
Heel wat anders dan Alexi Murdoch, die in de spiegeltent soms angstig dicht bij Nick Drake in de buurt komt.
Absoluut hoogtepunt tijdens Haldern 2011 is het optreden van John Grant, samen met het Duitse Tim Isford Orchestra. Hij staat vrijdagnacht om 00.45 uur geprogrammeerd. Dat is laat en het loopt ook nog eens drie kwartier uit. Het heeft alles te maken met zijn begeleidingsgroep; elk instrument wordt uiterst nauwkeurig gesoundcheckt. Degenen die het geduld hebben opgebracht te blijven, worden ruimschoots beloond. Grant speelt zijn meesterwerk uit 2010 Queen of Denmark zo'n beetje integraal. Een stem die door merg en been gaat en een toporkest; veel meer kan een muziekliefhebber zich niet wensen.
De kracht van het uit Amsterdam afkomstige Moss is niet alleen de kwaliteit van de composities, maar ook de meerstemmigheid. Het kwartet opent de zaterdag. De zon breekt terstond door.
Een band die geenszins onderdoet voor Moss is het Groningse The Black Atlantic. Meerstemmigheid en schitterende melodieën zijn de raakvlakken. Lijkt klaar voor de doorbraak. Het is niet voor niets druk bij hun stalletje met merchandise.
James Blake is niet veel later andere koek. De sonore dubstep van de Brit doet de trommelvliezen kraken. Zijn sound werkt wonderwel in de buitenlucht, al moet de festivalweide niet veel groter zijn om overeind te blijven. Prijsnummer blijft Limit To Your Love, de Feist-cover.
Ska en polka zijn voorname ingrediënten in het geluid van La Brass Banda. Grappenmakers uit Duitsland die weten hoe ze de massa moeten bespelen en aan het dansen krijgt. Ze hebben zelfs een knotsgekke cover van Daft Punks Around The World in petto.
"Wass ein schönes Festival habt ihr!", lacht Judith Holofernes: zangeres/gitariste van de Duitse band Wir Sind Helden. Het zestal heeft gevoel voor humor blijkt al uit de openingstune van tv-serie The A-Team. Het meezinggehalte is hoog, hoewel de set wat minder uitbundig is dan een paar jaar eerder tijdens Pinkpop. De WK-hit Wenn es passiert wordt vrijwel woordelijk meegezongen door het enthousiaste publiek. Een headliner die zijn naam eer weet aan te doen op Haldern. En wees eerlijk: veel grotere namen heb je als festival eigenlijk ook niet nodig, als je zó spannend en intelligent weet te programmeren. En die paar buitjes kunnen de muzikale pret ook al niet drukken.
Tekst: Pieter Visscher
Foto's: Hanneke Galama

Gerelateerd

Artikelen

F V Website volgt Alkm... F V Theater op locatie... F V Vriendendienst Kap... F V Pure Alkmaarse pla...

Delen